this is a title for here

Суханронӣ
9 July 2018

Маросими солонаи донишомӯхтагии донишҷӯёни донишгоҳи афсарӣ ва тарбияти посдории Имом Ҳусайн (а) субҳи имрӯз (шанбе) бо ҳузури ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ, фармондеҳи кулли қуво баргузор шуд.

Раҳбари Инқилоби Исломӣ дар ибтидои вуруд ба майдон бо ҳузур бар мазори шаҳидоони гумном ва хондани фотиҳа, ёду хотираи шаҳидони дифоъи муқаддасро гаромӣ доштанд.

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ, роҳбари Инқилоби Исломӣ, дар ин маросим бо ишора ба тавтеъаҳои душман барои эҷоди шикоф миёни низоми исломӣ ва мардум, ҳамагон ба вижа масъулонро ба ҳушёрӣ, истодагӣ, тадбир, инсиҷоми миллӣ ва дурӣ аз ашрофигарӣ фарохонданд ва таъкид карданд: “Агар муаллифаҳои иқтидори миллӣ тақвият шаванд ва дар муқобили душман, сустӣ ва таслим нишон дода нашавад, бадхоҳон бори дигар дар расидан ба аҳдофи худ ноком хоҳанд монд.”

Роҳбари Инқилоби Исломӣ бо ишора ба оёте аз Қуръон, лозимаи беасар шудани тавтеъаҳои душманонро сабру тақво баршумурданд ва афзуданд: “Инқилоби исломӣ, решадор ва ояндадор аст ва дастёбӣ ба ормонҳои баланди он, ба сабру истиқомат ниёз дорад.”

Эшон ҳамчунин гуфтанд: “Тақво ба маънои муроқибат аз худ дар муқобили душман аст ва лозимаи ин муроқибат, ҳушёрӣ дар баробари ҳелаи душман ва эътимод накардан ба ӯ, тадбиру ақлоният, ва парҳез аз соданигарӣ ва сустӣ аст.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ таъкид карданд: “Агар ҳамаи мардум ва ҷавонон ва ҳамчунин масъулони сиёсӣ, иқтисодӣ ва амниятӣ ва низомӣ ин сабру тақворо ба кор бибанданд, ба тавфиқи илоҳӣ, ҳеч зарба ва садамае ворид нахоҳад шуд.”

Роҳбари Инқилоби Исломӣ ҳамчунин ба мавзӯъи муаллифаҳои қудрати низоми исломӣ ишора карданд ва бо ёдоварии султаи Ангилис ва Амрико бар Эрон дар тӯли 57 сол ҳукумати Паҳлавӣ, гуфтанд: “Бо пирӯзии Инқилоби исломӣ, ғулу занҷир аз дасту пои мардум боз ва таъми воқеъии истиқлол ва озоди чашида шуд.”

Эшон яке дигар аз аносури қудрати низоми Ҷумҳурии Исломиро “эътимоди ба нафси миллӣ” ва “таъсиргузории марудм дар ҳамаи корҳои кишвар” донистанд ва афзуданд: “Ин эътимоди ба нафси миллӣ ҳамроҳи бо имон буд, имоне, ки ҳамчун руҳе дар колбуди ҳаракати умумии кишвар заминасози зинда шудан, умеду исору фидокорӣ дар ҷомеъа шуд, ки намунаҳои фаровоне аз онро дар даврони Дифоъи муқаддас шоҳид будем.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ, ҷуръати иқдомро аз дигар меваҳои имон ва эътимоди ба нафси миллӣ баршумурданд ва хотирнишон карданд: “Бо ин руҳия ва ҷуръат, Сипоҳ, Ҷиҳоди созандагӣ, Басиҷ ва ҳаракатҳои умумӣ дар кишвар шакл гирифт ва нерӯҳои мусаллаҳ ҷони тозае гирифтанд ва маҷмӯъаҳои хадамотӣ ва созандагӣ ва ҳаракатҳои пурифтихори илмӣ эҷод шуд.”

Роҳбари Инқилоби Исломӣ, иқтидори воқеъиро ҷӯшанда аз даруни миллат ва бар пояи истиқлол ва озодӣ донистанд ва афзуданд: “Ин иқтидор нест, ки бархе ба бегонагон пул бидиҳанд ва аз онҳо силоҳ бихаранд ва анбор кунанд аммо ҳатто натавонанд аз он силоҳҳо истифода кунанд, ва ё он тарафи дунё биёянд дар кишваре пойгоҳ бизананд ва хуни миллати онро бимаканд то иқтидори як хонадонро ҳифз кунанд; инҳо намунаҳои ҳамоқат ва зиллат аст на иқтидор.”

Эшон бо таъкид бар ин ки миллати Эрон бояд зимни ҳифзу тақвияти аносури қудрати худ, аз онҳо истифодаи баҳангом кунад, хотирнишон карданд: “Сипоҳи Посдорони Инқилоби Исломӣ яке аз муаллифаҳои қудрат аст, ки бояд аз назари кайфӣ, рӯзбарӯз эътило ёбад ва аз зарфиятҳои фаровони он истифода шавад.”

Роҳбари Инқилоби Исломӣ гуфтанд: “Бархе мегӯянд чаро дар тавсифи қудрати миллати Эрон муболиға мекунед, дар посух бояд гуфт: Ин, муболиға нест балки айни воқеъият аст.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ афзуданд: “Бузургтарин далел барои иқтидори миллати Эрон, ин аст, ки яке аз саффоктарин ва бераҳмтарин қудратҳои дунё яъне Амрико, дар 40 соли гузашта аз ҳеч талош ва шарорате барои муқобила бо миллати Эрон фурӯгузорӣ накарда аммо натавониста ғалате бикунад ва дар муқобил, миллати Эрон пешрафтатар шудааст.”

Эшон бо таъкид бар ин ки илова бар душмани хориҷӣ, душманони дохилӣ ҳам дар тӯли ин солҳо машғули таҳаррук ва тавтеъа буданд, гуфтанд: “Аз ибтидои пирӯзии Инқилоби Исломӣ, се ҷараёни муориз дар дохили кишвар вуҷуд доштанд; “ҷараёни ба истилоҳ либерал, ки дилбастаи Амрико ва Ғарб буд”, “камунистҳои силоҳ ба даасте, ки аз ҳеч иқдоме ибо надоштанд” ва “мунофиқин, бо зоҳири исломӣ ва бо ботине хабис ва куфромез ва беҳувият”, ки ҳатто ҳозир ба ҳамроҳӣ бо Саддоми бадном низ шуданд ва акнун ҳам машғули ироаи хадамоти ҷосусӣ ба хабарчинӣ барои давлатҳое мисли Фаронса ва Ангилис ва Амрико ҳастанд.”

Роҳбари Инқилоби Исломӣ бо таъкид бар ин ки ҳар се ҷараён, мағлуб ва манкуби инқилоби исломӣ шуданд, афзуданд: “Албатта як ҷараёни таҳаҷҷур ва иртиҷоъи дохилӣ ҳам буд, ки онҳо қобили зикр нестанд ва миллат ах онҳо убур кард.”

Эшон, далели дигар бар қудрат ва иқтидори миллати Эронро ташкили эътилофҳои минтақавӣ аз ҷониби Амрико барои муқобила бо низоми Ҷумҳурии Исломӣ донистанд ва афзуданд: “Агар Амрико метавонист ба танҳоӣ ба аҳдофи худ бирасад, ниёзе ба ташкили эътилоф бо кишварҳои рӯсиёҳ ва ақибмондаи минтақа надошт.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ хотирнишон карданд: “Ба далели қудрат ва пешрафти низоми Ҷумҳурии Исломӣ, душмании Амрико бештар шудааст ва албатта нафрати миллати Эрон ҳам аз Амрико, рӯзбарӯз бештар шудааст.”

Роҳбари Инқилоби Исломӣ сипас ба тарроҳии душман дар шароити кунунӣ ишора карданд ва афзуданд: “Барномаи душман, эҷоди шикоф ва ҷудои миёни масъулони низом ва марудм аст ва ин тарроҳӣ нишон диҳандаи ҳамоқати онҳо аст зеро намедонанд низоми Ҷумҳурии Исломӣ, чизе ҷуз миллати Эрон нест ва ин ду ҷудоӣ шуданӣ нестанд.”

Эшон бо таъкид бар ин ки Ҷумҳурии Исломии Эрон як низоми муттакӣ бар оҳоди марудм ва имон ва муҳаббат ва авотифи онон аст, ба шикасти тплошҳои раисони ҷумҳури қаблии Амрико барои муқобила бо Ҷумҳурии Исломӣ ишора карданд ва афзуданд: “Ҳадаф аз фишорҳои иқтисодии кунунӣ, ба сутуҳ овардани мардум аст аммо ба ҳавлу қувваи илоҳбб, мо пайвандамонро рӯзбарӯз бо мардум бештар хоҳем кард ва бо ҳифзи инсиҷоми душманшикани худ, ҷавонони мӯъмин ва пурангеза ва аҳли иқдомро тақвият хоҳем кард.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ хитоб ба насли ҷавон гуфтанд: “Душман бо истиқлол ва иззат ва пешрафт ва ҳузури шумо дар майдони илму сиёсат ва эътилои кишвар мухолиф аст.”

Роҳбари Инқилоби Исломӣ бо таъкид бар ин ки душман то онҷое, ки битавонад ба музигариҳои худ идома хоҳад дод, хотирнишон карданд: “Агар дар масири сабру тақвои ҳамроҳ бо ҳушёрӣ ва тадбиру инсиҷоми миллӣ бо қудрат идома пайдо кунад, яқин дошта бошед музигариҳо ба натиҷа нахоҳад расид.”

Эшон бо ишора ба таҷвизи бархеҳо барои таслим шудан муқобили душман, афзуданд: “Ҳазинаи таслим шудан хеле бештар аз ҳазинаи муқовимат ва истодагӣ аст ва фоида ва дастовардҳои истодагӣ садҳо баробар бештар аз ҳазинаҳои таслим шудан аст.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ таъкид карданд: “Таслим шудан дар баробари душмани ануд ва лаҷуҷ натиҷае ҷуз лагадмол ва беҳувият шудан нахоҳад дошт.”

Роҳбари Инқилоби Исломӣ ба як қонуни тахаллуфнопазири илоҳӣ ишора карданд ва гуфтанд: “Аар суст нашавед ва бо душман созиш накунед, Худованди Мтаол дар муқобили ин сабру муҷоҳидат, кам нахоҳад гузошт ва подоши оонро ба таври комил хоҳад дод.”

Эшон дар поён, ҳамаи миллати Эрон ва масъулонро ба ҳушёррӣ ва муроқибат аз кори худ даъват ва хотирнишон карданд: “Масъулон муроқиб бошанд аз содагирифтани корҳо, танбалӣ, ашрофигарӣ, такаббур нисбат ба мардум, ва такя ба ҷойгоҳи чандрӯзаи риёсатӣ иҷтиноб кунанд.”

Раҳбари Инқилоби Исломӣ таъкид карданд: “Он рӯзе, ки миллати Эрон дар ҷойгоҳе қарор гирад, ки душманон ҷуръати таҳоҷуми низомӣ, иқтисодӣ ва амниятӣ ва сиёсиро надошта боҳанд, дер нахоҳад буд ва ҷавонон он рӯзро хоҳанд дид.”

KHAMENEITJ.INFO

25 April 2018

Яке аз балоҳои мо тадриҷ аст, яъне мо кам кам (оҳиста оҳиста) гирифтори як ҳолате мешавем [аммо] намефаҳмем, пирии худмонро намефҳмем; Оҳиста оҳиста аст. Касеро, ки шумо бист сол аст, бисту панҷ сол аст надидаед, ҳоло мебинед, пирии ӯро мефҳмед, аммо пирии худатонро, ки тадриҷӣ (оҳиста оҳиста) аст ва пирии он дӯсти ҳамроҳатонро, ки доим бо ҳам ҳастед, намефаҳмед, ҳис намекунед, чун тадриҷӣ (ором ором) аст. Мо суқути (афтодан аз хубии) худамон, ақибгардии худмонро, ки тадриҷӣ (оҳиста оҳиста )аст, дуруст намефҳмем, хеле бояд диққат кунем.

Ин хело муҳимм аст. Албатта як роҳе ҳам дорад, яъне бо вуҷуди инки тадриҷ (ором ором) бар аъмол мо ва ҳолатҳои (қалбии) мо ҳоким аст ва ин монеъ мешавад (мепӯшонад) ки мартаба ва мавқеият худмонро дуруст бифаҳмем, локин роҳ дорад, меъёр дорад; Роҳаш ин аст, ки ба амалҳои худмон нигоҳ кунем. Масалан фарз кунед шумо нигоҳ кунед бубинед, ки қаблҳо -масалан бист сол пеш, понздаҳ сол пеш- ду ракъат намози суннатро ҳеҷвақт тарк намекардед; (аммо) Ҳозир ҳамон ду ракъатро намехонед, ҳамаи намозҳои суннатро намегӯям, [балки] ҳамин ду ракъат кам ва кӯтоҳро мегӯям, (агар ҳаминро ҳозир намехонед) бифаҳмед, ки ақиб рафтаед (дар ибодат ором ором суст шудаед).

Агар дидед, ки як амали хайреро дар чанд сол пеш анҷом медодед, ҳоло, ки солҳо гузаштааст, онро анҷом намедиҳед ё дилатон намехоҳад ё аслан фаромӯш кардаед, (мисол) як дуои буд, ки он вақт мехондед, ҳоло аслан ёдатон нест, ё як амал хилофи буд, як ҳароми буд, ки он вақт анҷом намедодед, ҳоло анҷом медиҳед роҳат ва бе хавотирӣ, бифҳмед, ки ақиб рафтаед (пешрафт накардед); Аломаташ ин аст. Амалҳои худамонро метавонем бифаҳмем, метавонем мушоҳида кунем; Ҳолатҳо ва вазъияти дили худамонро осон нест, ки бифаҳмем, одат кардаем ба он аммо амалро роҳат метавонед (бифаҳмед); (роҳи фаҳмидан инки) Нигоҳ кунед бубинед. Инки устодони ахлоқ ҳамеша моҳоро тавсия мекунанд ба инки муроқибат (мушоҳида кардани рафтору кирдори худ) дошта бошед – яке аз корҳои асоси муроқиба (ҳамеша дидани рафтору кирдори худ) аст - муроқиба барои ҳамин аст; Муроқиб худмон бошем (худро зери назар дошта бошем).

KHAMENEITJ.INFO

24 April 2018

Дар муқобил ин ҳодисаҳо, мо бояд бедор бишавем, мо бояд

23 April 2018

Мо инро имтиҳон кардаем: дар муқобили душман, «ақибнишинӣ»

22 April 2018

«ло илоҳа иллаллоҳ » фақат як масъалаи эътиқодӣ

21 April 2018

Биъсат ҳодисаи ягона ва беназир аст, ки ҳақиқатан

11 April 2018

Яке аз умедбахштарин ояҳое, ки ман имруз мехоҳам як миқдоре оёти онро арз бикунам, ояти ҳамроҳии Худо аст;
اِنَّ اللهَ مَعَنا

“ Худо бо мо аст.”
Масъалаи хело муҳимме аст инки инсон эҳсос кунад Худо бо ӯ аст, Худо дар канори ӯ аст, Худо пушти сари ӯ аст, Худо муроқиби ӯ аст; ин хело чӣзи муҳимме аст! Чун Худо маркази қудрат ва маркази иззат аст. Вақте Худо бо як ҷибҳа бошад, ин ҷибҳа ҳатман ва бетардид пируз аст. Ҳоло масалан мулоҳиза фармоед дар сахтарин ҷоҳо Худои мутаол ин ҳамроҳиро ба авлиёи худ нишон додааст; фарз кунед онҷое, ки Ҳазрати Мусо (а) мегуяд:
وَ لَهُمْ عَلَیَّ ذَنْبٌ فَأَخافُ أَنْ یَقْتُلُونِ
Дар аввали Худованд мефармояд:
قَالَ کَلَّا فَاذْهَبَا بِآیَاتِنَا إِنَّا مَعَکُمْ مُسْتَمِعُونَ (1)
Ман бо шумо ҳастам, аз чӣ касе метарсед? Ин дар сураи Шуаро буд; ё дар ояи дигар, ки Ҳазрати Мусо (а) ва Ҳазрати Ҳорун (а) мегуянд:
إِنَّنَا نَخَافُ أَنْ یَفْرُطَ عَلَیْنَا أَوْ أَنْ یَطْغَى
Фиръавн ин корро бикунад, Худованд мефамояд:
قَالَ لَا تَخَافَا إِنَّنِی مَعَکُمَا أَسْمَعُ وَأَرَى (2)
Бубинед чӣқадар ин хуб аст! Ман бо шумо ҳастам, мебинам, мешунавам, мувозибатон ҳастам. Ё дар сураи муборакаи Муҳаммад (с.а.в.в) мефармояд:
فَلَا تَهِنُوا وَتَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ وَاللَّهُ مَعَکُمْ وَلَنْ یَتِرَکُمْ أَعْمَالَکُمْ (3)
Яъне ин ҳамроҳии Худовани Мутаол бо  муъминон, бо пайғамбарон, бо ҳамроҳон ва асҳоби пайғамбарон, як чӣзе аст, ки Худои Мутаол чандбор дар Қуръон онро ба мегӯяд. Он вақт натиҷа ин шудааст, ки пайғамбарон ба ин ваъдаи содиқи Илоҳӣ эътимод ва бовар карданд дар ин ояи шарифа, ки:
فَلَمَّا تَرَاءَى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَى إِنَّا لَمُدْرَکُونَ * قَالَ کَلَّا إِنَّ مَعِیَ رَبِّی سَیَهْدِینِ (4)
Ба маҳзи инки диданд, ки сиёҳии лашкари Фиръавн аз дур пайдр шуд ва наздик аст, ки бирасад -рубаруяш дарё, пушти сарашон лашкари Фиръавн- дилҳо ларзид, гуфтанд:
اِنّا لَمُدرَکون
бадо баҳоламон шуд.
Инҷо Ҳазрати Мусо (а) ба эътимоди ҳамон ваъдаи Илоҳй мегуяд:
کَلّا؛

чунини нест;
اِنَّ مَعِیَ رَبّی سَیَهدین
Ё Пайғамбари Акрам дар ғори Савр;
إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِینَ کَفَرُوا ثَانِیَ اثْنَیْنِ إِذْ هُمَا فِی الْغَارِ إِذْ یَقُولُ لِصَاحِبِهِ
لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا (5)
Ба эътимоди ҳамин ваъдаи илоҳй, Пайғамбари Акрам (с.а.в.в) мегуянд:

اِنَّ اللهَ مَعَنا
Нороҳат набош, маҳзун набош. Пас ҳам Худои Матаол ин ваъдаро ба таври қатъӣ додааст, ҳам авлиёи илоҳӣ монанди Ҳазрати Мусо (а) ва ҳам Пайғамбари Акрам (с.а.в.в) ин ваъдаро бовар карданд ва қабул карданд ва ба он тартиб асар додаанд ва ин як ҳақиқат ва яке аз суннатҳои қатъии таърих аст; ин яке аз он суннатҳое аст, ки:
لَن تَجِدَ لِسُنَّةِ اللهِ تَبدیلا (6)
Билошак ин ҳатми ҳаст.
KHAMENEITJ.INFO

10 April 2018


Шахсҳои шумо ҳам (аъзои маҷлиси хубрагон), тақрибан ҳамаи шумо оқоён, дар шаҳрҳои худатон, дар марокизи диди ҳама ҳастед; ё имом Ҷумъа ҳастед ё муаллим ҳастед, устод ҳастед -баъзе дар донишгоҳ, баъзе дар ҳавзаҳои илмӣ- ва дар ҷоҳои мухталиф майдон доред ва имкон доред барои ҳарф задан, барои кор кардан, барои тарбият кардан; одамҳои канор нишаста нестед, майдон доред; ин мавриди саволи Парвардигор қарор хоҳад гирифт; яъне ин тавоне аст, ки Худои Мутаол аз чигуна ба кор гирифтани он савол хоҳад кард аз мо;
وَاستَعمِلنی بِما تَسئَلُنی غَداً عَنه
“Худоё! маро ба коре бигумор (машғул кун, ки дар рузи базпасин (қиёмат) аз ман савол мекунӣ!

KHAMENEITJ.INFO

9 April 2018


Мо мехоҳем ин ҳамроҳии илоҳиро барои худамон таъмин кунем; роҳаш чӣст? Муҳим ин аст. Ин ҳамроҳи вуҷуд дорад, аммо шарт дорад; барои ҳама нест. Дар Қуръон чанд шарт гузошта шудааст барои ин ҳамроҳӣ. Дар сураи наҳл мефармряд:
1) Сураи муборакаи Ан-наҳл ояи 128

إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذينَ اتَّقَوا وَالَّذينَ هُم مُحسِنونَ

“Зеро Худо бо касонест, ки мепарҳезанд ва некӣ мекунанд! “

2) Сураи муборакаи Ал-бақара ояи 153

إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصّابِرينَ

Тарҷума:

Худо бо сабркунандагон аст.

3) Сураи муборакаи Ал-бақара ояи 249

وَاللَّهُ مَعَ الصّابِرينَ

Худо бо касонест, ки собиранд.

4) Сураи муборакаи Ат-тавба ояи 36

وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ

. Ва бидонед, ки Худо бо парҳезгорон аст!

5) Сураи муборакаи Ал-анфол ояи 19

وَأَنَّ اللَّهَ مَعَ المُؤمِنينَ

Ху до бо мӯъминон аст.

6) Сураи муборакаи Ал-анкабут ояи 69

وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ المُحسِنينَ

Худо бо некӯкорон аст!
Дар чанд ҷоӣ Қуръон такрор шудааст.
Мо вазифаамонро инҷо бифаҳмем; ман инро мехоҳам арз бикунам. Ҳам давати Исломӣ -яъне масъулони давлатӣ, қувваи иҷроия, қувваи қазоия, қувваи муқаннина- ҳам уламо, вазифаашон ин аст, ки тарбияти имонӣ кунанд ин миллатро; тарбияти тақвоӣ кунанд ин миллатро; тарбияти сабр, тарбияти эҳсон байни мардум ва байни муъминон; мо бояд мардумро ин тавр тарбият кунем. Аз ҳама муҳимтар дастгоҳҳои давлатӣ ҳастанд, ки бо барномарезӣ метавонанд ин корро анҷом бидиҳанд. Мо як дастгоҳи азиме дорем ба номи омузиш ва парвариш, як дастгоҳи азим дорем ба номи омузиши олӣ, як дастгоҳи азим дорем ба номи садо ва симо, ғайр аз дастгоҳҳои ихтисосии маҷмуаи мо. Инҳое, ки гуфтем дар ҳамаи дунё ҳама доранд; як дастгоҳҳое ҳам ҳаст, ки ихтисосии мост, мисли имомони Ҷумъа ва ҷамоот, мисли минбарҳо; ин минбарҳо ва тамосҳои бо мардум хело муҳим аст. Пас як кор иборат аст аз барномарезиҳои тарбиятӣ ва омузишӣ дар мадраса, дар донишгоҳ, дар масҷид, дар мусаллои намози Ҷумъа, дар минбарҳои таблиғӣ; бахусус ҳаминтавр, ки арз кардем, дар ҷойҳое, ки доираи васеътаре дорад, мисли садо ва симо; яке аз вазоифи умдаи садо ва симо ин аст. Ё он касоне, ки суханонашон шунавандаи зиёд дорад, мисли худи ин ҳақир, мисли раиси ҷумҳур, мисли дигаро, ки мардум мешунаванд суханони инҳоро -чеҳраҳои маъруфи динӣ ва илмӣ ва сиёсӣ, ки мешунаванд мардум ҳарфҳои инҳоро, инҳо бояд аҳдофи муҳиммашонро мутамаркиз кунанд руӣ ҳамин тарбиятҳои мазкур; барои инки агар ин тарбиятҳо анҷом гирифт, онвақт

وَالَّذینَ هُم مُحسِنونَ

“онҳое ки некӯкор ҳастанд”
Ба вуҷуд меояд.
الَّذینَ اتَّقَوا

“Онҳое ки тақво доранд”
Ба вуҷуд меояд ва аз ин қабил, ва дунболаш
اِنَّ اللهَ مَعَنا)

“Худованд ҳамроҳи мо”
Ба вуҷуд меояд; яъне қатъан ва ҳатман ҳамроҳии илоҳӣ ҳосил хоҳад шуд: дигар ҳеҷ ҷой ҳарф боқи намемонад.

KHAMENEITJ.INFO

8 April 2018

Ҷумҳурии Исломӣ ҷангеро бо дунё оғоз накардааст, балки худи будани Ҷумҳурии Исломӣ яъне ормонҳо ва аҳдоф ва шиорҳое, ки дар Ҷумҳурии Исломӣ матраҳ аст -ки хулоса мешавад дар ҳукумати дин, хулоса мешавад дар ҷомеаи динӣ- душман дурусткун аст, душмантарош аст, ҷанг ба роҳандоз аст. Ин ҳамон ҷанги маъруфи ҳақ бо ботил аст, ки дар тули таърих будааст; ин чизи ҷадиде ҳам нест; ҳарҷое, ки нағма ва замзамаи тавҳид баланд шуд ва адолат матарҳ шуд, душманоне дар онҷо бавуҷуд омадаанд; ин махсус ин рузҳо ва ин даврон нест.
Абъоди ҷабҳаи ботил бо якдигар ҳамкорӣ мекунанд, яъне ҳам ҳамкорӣ мекунанд ва ҳам тарафдор пайдо мекунанд; касоне имзо мекунанд ҳарфҳои инҳоро ва гуш мекунанд ва ба дунболи инҳо ҳаракат мекунанд; ин тавр ҳаст. Мо дар Ҷумҳурии Исломӣ шиорамон иборат аст аз тавҳид, аз вилоятуллоҳ ва авлиёуллоҳ, адолати иҷтимоӣ, такрими инсон; ин шиорҳое, ки мо дорем ва дунболашон ҳастем, инҳо аст ва инҳо душман дорад. Мо бо зулм мухолифем.

وَکَذٰلِکَ جَعَلنا لِکُلِّ نَبِیٍّ عَدُوًّا شَیاطینَ الإِنسِ وَالجِنِّ یوحی بَعضُهُم إِلىٰ بَعضٍ زُخرُفَ القَولِ غُرورًا ۚ وَلَو شاءَ رَبُّکَ ما فَعَلوهُ ۖ فَذَرهُم وَما یَفتَرونَ * وَلِتَصغىٰ إِلَیهِ أَفئِدَةُ الَّذینَ لا یُؤمِنونَ بِالآخِرَةِ وَلِیَرضَوهُ وَلِیَقتَرِفوا ما هُم مُقتَرِفونَ (1)

"Ва ҳамчунин барои ҳар паёмбаре душманоне аз шаётини инсу ҷин қарор додем. Барои фиреби якдигар суханони ороста ваҳй мекунанд. Агар Парвардигорат мехост, чунин намекарданд. Пас бо тӯҳмате, ки мезананд, раҳояшон соз."
کونا لِلظّالِمِ خَصماً وَ لِلمَظلومِ‌ عَونا (2)

"Душмани золим ва кумаккунандаи мазлум бошед!"

Мо ин мактабро дорем; хасми золимем, авни мазлумем. Ин мавзеъ, табъан душман ба вуҷуд меоварад, душмани ба вуҷуд иеоварад, ҷанг ва даъво ба роҳ меандозад; ин ҳаст.

KHAMENEITJ.INFO

7 April 2018

Дар ин муборизаи ҳақ бар ботил, пирузии қатъӣ ва ҳатмӣ бо ҷибҳаи ҳақ аст. На имруз, балки дируз, имруз ва фардо, ҳарҷо чунин муборизае бавуҷуд биёяд, пирузӣ бо ҷибҳаи ҳақ аст, машрут ба чанд шарт, агар аҳли ҳақ ва касоне, ки тарафдори ҳаққанд, ният кунанд, ҳиммат кунанд, сабр кунанд, истодагӣ кунанд, мубориза кунанд, бетардид пируз хоҳанд шуд; ҳарҷое, ки ин иттифоқ афтодааст -аз даврони пеши таърих- ин тавр аст. Дар мавриди Анбиё ҳам ҳаминтавр аст; бале мо дар мавриди Анбиё ҳам дорем мавориде, ки онҳоро ба қатл расонидаанд, нобуд карданд, масхара карданд ва корҳои монанди инҳо карданд, аммо дар худи Қуръон ва дар ривоятҳо, маворидеро дорад, ки Анбиё муваффақ шуданд, мусаллат шуданд; ин ба хотири ҳамин аст, ки шароит фарқ мекардааст. Онҷое, ки тарафдорони ҳақ сустӣ кардаанд, беаҳамиятӣ кардаанд, онтавр шудааст; онҷое, ки субот, истиқомат, мубориза, басират ва монанди инҳоро доштаанд, пируз шудаанд; яъне дар тули таърих ҳаминтавр аст. Имруз ҳам ҳаминтавр аст; имруз ҳам вақте, ки ин ҳаракат, ин наҳзат ба василаи Имоми бузургавор шуруъ шуд, мардум ҳам пайравӣ карданд, омаданд дохили майдон; пир, ҷавон, мард, зан, қишрҳои мухталиф, ҷойҳои мухталиф вориди майдон шуданд; аз кушта шудан натарсиданд, истодагӣ карданд, пируз шуданд. Дар ҷанг ҳам ҳаминтавр, дар ҳар ҷойи дигар ҳам, ки ба истилоҳ ин ҳимматро карданд, мусалламан пирузӣ ба даст омадааст имруз ҳам ҳаминтавр аст; имруз ҳам агар мо ба шароити дуруст амал бикунем, пирузӣ ҳатмӣ аст. Дар Қуръони Карим оёте, ки ин нуктаи қатияти пирузиро ба мо ёдоварӣ мекунад ва таълим медиҳад ва хабар медиҳад зиёданд; аз ҷумла ояҳои:
اِن تَنصُرُوا اللهَ یَنصُرکُم (1)
لینصرنّ اللَّه من ینصره (2)
والعاقبة للمتّقین (3)
Ин ояҳо дар чанд ҷой такрор шудааст, инҳо ҳама нишондиҳандаи ҳамин масъалаанд.

1) Сураи муборакаи Муҳаммад (с.а.в.в) ояи 7
يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنوا إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُركُم وَيُثَبِّت أَقدامَكُم
Тарҷума:
Эй касоне, ки имон овардаед, агар Худоро ёрӣ кунед, шуморо ёрӣ хоҳад кард ва пойдорӣ хоҳад бахшид.
2) Сураи муборакаи Ал-ҳаҷ ояи 40
الَّذينَ أُخرِجوا مِن دِيارِهِم بِغَيرِ حَقٍّ إِلّا أَن يَقولوا رَبُّنَا اللَّهُ ۗ وَلَولا دَفعُ اللَّهِ النّاسَ بَعضَهُم بِبَعضٍ لَهُدِّمَت صَوامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَواتٌ وَمَساجِدُ يُذكَرُ فيهَا اسمُ اللَّهِ كَثيرًا ۗ وَلَيَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ ۗ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزيزٌ
Тарҷума:
Онҳое, ки ба ноҳақ аз диёрашон ронда шудаанд, фақат ин буд, ки мегуфтанд; «Парвардигори мо Худои яктост?» Ва агар Худо баъзеро ба василаи баъзе дигар дафъ накарда буд, дайрҳову калисоҳо ва куништҳову масҷидҳое, ки номи Худо ба фаровонӣ дар он бурда мешавад, вайрон мегардид. Ва Худо ҳар касро, ки ёриаш кунад, ёрӣ мекунад ва Худо тавонову пирӯзманд аст!
3) Сураи муборакаи Ал-аъроф ояи 128
قالَ موسىٰ لِقَومِهِ استَعينوا بِاللَّهِ وَاصبِروا ۖ إِنَّ الأَرضَ لِلَّهِ يورِثُها مَن يَشاءُ مِن عِبادِهِ ۖ وَالعاقِبَةُ لِلمُتَّقينَ
Тарҷума:
Мӯсо ба қавмаш гуфт: «Аз Худо мадад ҷӯед ва сабр пеша созед, ки ин замин аз они Худост ва ба ҳар кас аз бандагонаш, ки бихоҳад, онро ба мерос медиҳад. Ва оқибати нек аз они парҳезгорон аст!»

KHAMENEITJ.INFO

3 April 2018

 Ман мехоҳам масъалаи ҳиҷобро зикр кунам ва ишора кунам: пулҳои зиёде харҷ

2 April 2018

Он касоне, ки конуни хонаводаро таҳқир мекунанд,

1 April 2018

Дар муқобили он (зани Исломӣ), як улгуи инҳирофӣ вуҷуд дорад, ки дар давраҳои мухталифи замон мутафовит будааст: имруз он улгуи иноҳирофӣ, улгуи зани ғарбӣ аст. Дар ин даврае, ки мо зиндаги мекунем, баҷоӣ ҳамаи хусусиёти барҷаста ва мумтозе, ки дар зани Исломӣ мушоҳтда кардем, хусусият ва имтиёзи умдаи зани ғарбӣ имруз ин аст, ки битавонад назари мардонро ҷалб кунад ва дар маърази лаззатҳои мардон қарор бигирад. Лизо шумо мебинед шохисаи зани ғарбӣ, имруз иборат аст аз бараҳнагӣ. Дар маҷлиси расмӣ, ки мард ва зан ширкат мекунанд, мард бояд комилан пушида бошад, зан бояд то ҷое, ки мумкин аст ба самти бараҳнагӣ пеш рафта бошад; онҳам лар маҷлиси расмӣ! Ҳоло дар муҳити иҷтимоъ, ки равшан аст. Ин вазъият марбут ба ин давраҳои охири ғарб-Аврупо-Амрико- аст; дар гузашта интавр набуд. То он ҷое, ки мо хабар дорем ва иттилоъ дорем, то 150 соли пеш ё 120 соли пеш, албатта ҳиҷоб ба маънои исломӣ дар онҷо набуд, аммо бетафовутӣ, бараҳнагӣ ва бебанду борӣ мисли имруз дар зани ғарб вуҷуд надошт. Инки ин чӣ сиёсате аст, ки ҷомеаи ғарбиро ба ин самт кашидааст ва ҳадафаш чист, ҷоӣи баҳсҳои тулонӣ дорад; аммо ҳоло ҳақиқат ин аст: зани ғарбӣ мазҳари масраф, ороиш, ҷилвагарӣ дар муқобили мардон ва василаи ҳаяҷони ҷинсии навъи мард ва ҷинси мард аст. Бақияи ҳарфҳо, ки мезананд, мисли масъалаи адолати ҷинсӣ ва ин ҳарфҳо, ҳама ҳарф аст ва зоҳири масъала аст, ботини масъала он аст. Шунидед, ки теъдоди қобили таваҷҷуҳе аз бонувони соҳиб мақоми ғарбӣ, дар ҳамин чанд моҳи қабл аз ин, яке пас аз дигарӣ эълон карданд, ки дар даврони ҷавонӣ, дар ҷараёни масоили идорие, ки дар онҷоҳо узв будаанд, бо зӯр ва бо хушунат мавриди суӣ истифода қарор гирифтаанд; инро ба забон оварданд, гуфтанд. Инҳо занҳои маъмулӣ ва оддӣ нестанд; занҳои барҷастаи ғарбианд. Ислом ба василаи ҳиҷоб дарро бар руӣ он масире, ки ҷинси занро ба ин туқтаи инҳироф бирасонад бастааст; иҷозат надодааст. Ҳиҷоби исломӣ василаи ҳифзи зан аст; ҳиҷоб василаи маҳдуд шадани зан нест.

KHAMENEITJ.INFO

 

31 March 2018

Дар бораи мақоми воло ва ғайри қобили тавсифи духтари Пайғамбари

All rights reserved This website is owned 2017