this is a title for here

 

 Мубориза бо фасод бидуни иғмоз ва таъаддӣ

  Operator 27 June 2020 577 Read

Валии амри мусалмонони ҷаҳон, субҳ имрӯз (шанбе) дар иртиботи тасвирӣ бо раис ва масъулони олии судӣ ва ҳамчунин раисони кулли додгустариҳои саросари кишвар бо ибрози хурсандӣ аз иқдомоти анҷомшуда дар як соли ахир, бар лузуми истимрори ҳаракати таҳаввулӣ дар қувваи қазоия ба сурати мутавозин ва бо меҳварияти мардумӣ будани қувва таъкид карданд ва гуфтанд: “Мубориза бо фасод, ки дар ин давра ба авҷи худ расидааст бояд бидуни иғмоз ва бар асоси ҳақ ва адл ва қонун ва ҳамчунин бидуни тааддӣ ва зулм ба афроди бегуноҳ бо қудрат идома ёбад.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ ҳамчунин бо таъкид бар ин ки моҷарои короно тамом нашуда ва ҳамчунон идома дорад, ҳамаи мардум ва масъулонро ба ҷиддӣ гирифтани риояти дастурул-амалҳои беҳдоштӣ ва ҷилавгири аз ҳамагирии муҷаддади вируси короно фарохонданд.

Имом Хоманаӣ бо гиромидошти ёди шаҳиди мазлум Оятуллоҳ Биҳиштӣ, шаҳид Қуддусӣ, шаҳид Лоҷавардӣ ва дигар шаҳидони дастгоҳи қазо, “Тадвини нусхаи иртиқоёфта ва пешрафтатари санади таҳаввули қазоӣ”-ро бо истифода аз андешамандони ҳавза ва донишгоҳ ва таҷрибиёти дарунқувваӣ, коре боарзиш хонданд ва афзуданд: “Дар замонҳои лозим аз иҷрои ин санад ва барномаҳои мутараттиб бар он ба мардум гузориш диҳед, ки ин кор дар умедвории мардум ба дастгоҳи қазо қатъан таъсиргузор аст.”

Эшон таҳаввулро зарурате мустамар, мудириятшуда ва тавъам бо дарёфтҳои ҷадид ва ибтикороти тоза хонданд ва афзуданд: “Ин кор бояд бар усул ва мабонии исломӣ ва динӣ мубтанӣ бошад вагарна таҳаввул бидуни мабно, ба тазабзуб ва ҳарҷумарҷ мунҷар мешавад.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ эҷоди таҳаввулро дар амал бисёр душвор хонданд ва гуфтанд: “Албатта бархе муқовиматҳо на аз рӯи суъи ният балки аз сари нотавонӣ ва ё надоштани ҳол ва ҳавсалаи тағйироти бунёдин аст. Албатта мухолифатҳои касоне, ки аз вазъи мавҷуд мунтафаъ ҳастанд ва коршиканиҳо ва фазосозиҳои шабакаи дарҳамтанидаи муфсидон ва муҷриён низ эҷоди таҳаввулро сахттар мекунад.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ талошҳои бевақфаи душманон барои “хунсо кардани ҳар ҳаракати ислоҳӣ ва таҳаввулӣ дар низом”-ро аз тариқи ҷавсозии расонаӣ ва эҷоди васваса ва бадбинӣ дар афкори умумӣ, аз дигар душвориҳои эҷоди таҳаввул хонданд ва таъкид карданд: “Танҳо роҳи муассир барои муқобила бо ҳамаи авомил ва аносири зидди таҳаввул, “мунфаил нашудан, истиқомат, таваккул бар Худо ва идомаи шуҷоъонаи масири таҳаввул” аст.

Имом Хоманаӣ дар бахши дигаре аз суханонишон бо ишора ба вазоифи муҳим ва бисёр густурдаи қувваи қазоия дар қонуни асосӣ, пайгирӣ ва иҷрои мутавозин ҳамаи ин вазоифро зарурӣ баршумурданд.

Эшон дар ҳамин замина, мавзӯъи “Эҳёи ҳуқуқи омма”-ро муҳим хонданд ва бо ибрози хурсандӣ аз фаъолиятҳои ахири қувва дар ин замина, гуфтанд: “Агар додситониҳо эҳсос карданд ҳуқуқи омма дар ҳоли зойеъ шудан аст бояд вориди кор шаванд ва аз ҳаққи мардум дифоъ кунанд.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бо ишора ба яке дигар аз вазоифи асосии дастгоҳи қазо дар қонуни асосӣ яъне “пешгирӣ аз вуқӯъи ҷурм” афзуданд: “Агар бистарҳои шаклгирӣ ва вуқӯъи ҷурм ба дурустӣ шинохта шавад, пешгирии илми аз вуқӯъи ҷурм ва дарнатиҷа коҳиши фаровони ҳазинаҳои муқобила бо ҷурм муҳаққақ хоҳад шуд, ки ин кор ниёзманди ҳамроҳии ҳамаи қуво бахусус қувваи муҷрия аст.”

Валии амри мусалмонони ҷаҳон гуфтанд: “Дар масоили гуногун аз ҷумла пешгирӣ аз вуқӯъи ҷурм ва таорифи ҳуқуқи омма, дониши сирфан қазоӣ мушкилгушо нест ва бояд аз нухбагони ҳавза ва донишгоҳ дар улуми мухталиф кӯмак гирифт.”

Эшон бо ибрози хурсандӣ аз мушаххас шудан бархе масодиқи ҳуқуқи омма аз ҷумла муҳити зист ва низ вогузориҳои ғайридақиқи бунгоҳҳои тавлидӣ гуфтанд: “Агар марокизи тавлидӣ ба ашхоси носолеҳ ё нотавон вогузар шавад, тавлиди кишвар зарба мехурад; бинобар ин, ин масодиқ ҷузви ҳуқуқи омма аст.”

Раҳбари Инқилоби Исломӣ, таъмими таҳаввулхоҳӣ аз масъулони дастгоҳи қазо ба бадна ва ҳамаи коркунони дастгоҳро зарурӣ хонданд ва афзуданд: “мардумӣ будан” аз дигар зарурёти эҷоди таҳаввул аст.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ, нигоҳ аз боло ба мардумро ғайри қобили қабул донистанд ва гуфтанд: “Ҳамаи мо масъулони низом, ҷузви мардумем ва хеле аз мардум аз мо болотар ҳастанд; бинобар ин ҳама бояд худро дар амал хидматгузори мардум бидонем.”

“Дастрасии осони мардум ба дастгоҳи қазо”, “талош барои иртиқои огоҳӣ ва иттилооти қазоии мардум”, “ҳузури мустамар ва мувоҷеҳаи мустақим бо мардум” ва “баҳрагирӣ аз кӯмак ва иттилооти мардуми дар масоиле назири мубориза бо фасод” аз дигар таъкидоти Раҳбари Инқилоб ба масъулони қазоӣ буд.

Эшон баёни гузориши забонӣ ва оморӣ ба мардумро лозим аммо нокофӣ донистанд ва бо ишора ба зарурати баҳрагирӣ аз ҳунар ва зарфиятҳои расонаӣ дар ироаи гузориши фаъолиятҳо гуфтанд: “Мутаассифона бо ғафлати бархе масъулони марбут дар арсаи назорат бар филмҳо, шоҳиди намоиши филмҳое ҳастем, ки асос ва мабонии қазоии ҷумҳурии исломиро зери савол мебаранд.”

Раҳбари инқилоб афзуданд: “Ғарбиҳо бар хилофи воқеият, дар филмҳои синмоӣ, додгоҳҳои худро арсаи адолат маҳз нишон майдаанд вале мо ҳатто дар ироаи воқеиёт кишвар аз зарфиятҳои ҳунарӣ ва расонаӣ баҳра намегирем ва гоҳе баръакс нишон медиҳем.

Эшон бо ишора ба суханони раисҷмҳури Амрико дар бораи даҳ сол ҳабс барои касоне, ки намодҳои бардадорӣ ва нижодпарастиро ба поин бикашанд ва ё ҷудо кардани фарзандони муҳоҷирон аз волидайнашон гуфтанд: “Албатта аз ин беқонуниҳо дар ғолиби филмҳои ғарбӣ хабаре нест.”

Раҳбари Инқилоби Исломӣ дар идома, нукотеро дархусуси мубориза бо фасод баён карданд.

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бо баёни ин ки мубориза бо фасод аз давраи қабл дар қувваи қазоия оғоз шуда буд ва акнун ба авҷи худ расидааст, гуфтанд: “Мардум аз муборизаи бидуни мулоҳиза ва бидуни иғмоз бо муфсид умедвор мешаванд зеро фасоди молӣ ва иқтисодӣ ҳамчун вирус короно, бисёр хатарнок ва башиддат вогирдор ва мусрӣ аст.”

Эшон афзуданд: “Танҳо тафовути вируси короно бо вируси фасод ин аст, ки вируси короно бо шустушӯи даст бартараф мешавад аммо танҳо роҳи муқобила бо вируси фасод, қатъи дасти муфсид аст.”

Раҳбари Инқилоби Исломӣ, вазифаи қувваи қазоияро бархӯрди мутавозин бо ҳамаи ашкол ва абъоди фасод баршумурданд ва дар айни ҳол таъкид карданд: “Бояд мубориза бо фасод, дар дараҷаи аввал дар дохили қувва ва ба сурати ҷиддӣ ва коршиносӣ анҷом шавад, зеро табаот ва зарбаи фасод дар дохили қувваи қазоия бисёр сангин хоҳад буд.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бо таъкид бар лузуми нигоҳи коршиносӣ барои шинохти бистарҳои фасодзо ва муқобила бо он, афзуданд: “Милок дар мубориза бо фасод бояд фақат ҳаққ, адл ва қонун бошад ва ҳеҷ мулоҳизаи дигаре дар кор набошад.”

Эшон гуфтанд: “Албатта ҳамонтавр, ки дар бархӯрд бо фасод набояд иғмоз вуҷуд дошта бошад аммо афроди бегуноҳ ҳам набояд маврид тааддӣ қарор гиранд ва расидагиҳо бояд комилан бар асоси қонун ва адолат ва бидуни ҷавгирӣ анҷом шавад.”

Раҳбари Инқилоби Исломӣ бо ишора ба густариши фазои маҷозӣ ва қазовати афроди мухталиф дар бораи рӯйдодҳо ва масоил, хотирнишон карданд: “Умуми мардум ва фаъолони фазои маҷозӣ муроқиб бошанд то нисбат ба афроди бегуноҳ тааддӣ ва зулме воқеъ нашавад.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бо гилоя аз иҳонт ва зулм ба бархе бузургони покдасти қаблии қувваи қазоия дар ҷараёни қазоватҳо ва изҳорнзрҳое, ки дархусуси додгоҳи ахир шуда афзуданд: “Хитоби ман дар ин мавзӯъ мардум ва ҷавонони мӯъмин аст, ки муроқиб бошанд тааддӣ накунанд ва ба афроди муонид, ки ба дунболи гирифтани интиқом аз мавозеъи инқилобӣ ва маҳками қотеъ фалон шахсият ҳастанд, коре надорам.”

Эшон таъкид карданд: “Ҳаракати мубориза бо фасод, ки акнун дар қувваи қазоия бахубӣ мушоҳида мешавад ва худро нишон додааст, аз давраи оқои Омулии Лориҷонӣ оғоз шуд ва эшон, ҳам дар дохил ва ҳам дар берун аз қувва шурӯъкунандаи он буданд ва инҳо набояд аз назар дур бошад.”

Раҳбари Инқилоби Исломӣ яке аз иқдомоти хуби қувваи қазоия дар мубориза бо фасодро “ҳимоят аз тавлид ва ҷилавгирӣ аз таътилии воҳидҳои тавлидӣ” донистанд ва гуфтанд: “Дар шароити кунунӣ, ки мардум аз лиҳози маишат дучори сахтӣ ҳастанд, ҳар дастгоҳе, ки битавонад ба иқтисоди кишвар кӯмак кунад, бояд ин корро анҷом диҳад ва ин иқдоми қувваи қазоия дар воқеъ кӯмак ба иқтисоди кишвар аст.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бо ишора ба иблоғияи ахири раиси қувваи қазоия мабнӣ бар ин ки бархе бонкҳо ҳаққи мусодира ва таътилии воҳидҳои тавлидиро надоранд, хотирнишон карданд: “Ин кор, бисёр дуруст ва қобили таъмим дар мавриди касоне аст, ки бо хариди воҳидҳои тавлидӣ ва ихроҷи коргарон ва фурӯши таҷҳизот, корбарии ин воҳидҳоро тағйир медиҳанд, зеро ингуна иқдомот, зарба ба иқтисоди кишвар аст.

Эшон яке аз нукоти муҳим дар заминаи мубориза бо фасодро “назоратҳо ва гузоришҳои мардумӣ” хонданд ва афзуданд: “Бояд барои ин мавзӯъ зерсохтҳои ҳуқуқӣ дар қувваи қазоия фароҳам шавад то амнияти моддӣ ва маънавӣ гузоришгар ҳифз шавад ва омири ба маъруф ва ноҳӣ аз мункир дилгарм бошад, ки дастгоҳи қазоӣ пуштибони ӯ аст, ва дар муқобили заминаи тӯҳматзанӣ низ фароҳам нашавад.”

Раҳбари Инқилоби Исломӣ дар бахши поёнии суханонашон ба як мавзӯъи ғайриқазоӣ аммо муҳим яъне масъалаи короно низ ишора карданд ва бо интиқод аз бархе афрод, ки масъалаи короноро тамомшуда медонанд, гуфтанд: “Дар асари фидокории дастгоҳҳо ва кодрҳои дармонӣ ва беҳдоштӣ ва ҳамчунин муҷоҳидати довталабонаи гурӯҳҳои мардумӣ ва ҳамкории умуми мардум, Эрон ба унвони як кишвари муваффақ дар дунё муаррифӣ шуд аммо ин марбут ба ибтидои кор буд ва акнун мутаассифона он ҳаракат ва муҷоҳидат аз ҷониби баъзе мардум ва масъулон суст шудааст.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бо ташаккур аз хадамоти тоқатфарсои кодрҳои дармонӣ, ҳамагирии бемориро мӯҷиби хаста шудани ин заҳматкашон донистанд ва афзуданд: “Ин ки гуфта мешавад бояд коре кард, ки мушкилоти иқтисодӣ аз ноҳияи короно ба вуҷуд наёяд, ҳарфи дурусте аст аммо дар сурати бетаваҷҷӯҳӣ ва ҳамагирии густардаи беморӣ, мушкилоти иқтисодӣ ҳам бештар хоҳад шуд.”

Эшон бо таъкид бар лузуми муроқибат аз кишвар дар ҳамаи ҷиҳот аз ҷумла дар муқобили душманиҳои Амрикои хабис ва Англиси хабис ва ҳамчунин дар мувоҷеҳа бо иқдомоти давлатҳои Аврупоӣ, хотирнишон карданд: “Агар мо ба вазоифи худ амал кунем, ба тавфиқи илоҳӣ онҳо дар ҳар коре сарашон ба санг хӯрда ва наметавонанд мақосидашонро амалӣ кунанд ва натиҷаи фишор ба қавли худашон ҳаддиаксарӣ барои ба зону даровардани мардум, нишастани мушти миллати Эрон бар синаи онҳо ва ба ақиб ронданашон хоҳад буд.

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ дар поён аз заҳамоти ҳамаи масъулон, қузот ва коркунони қувваи қазоия дар саросари кишвар ва ҳамчунин аз хонаводаҳои онон ташаккур карданд.

 Related items

All rights reserved This website is owned 2017