this is a title for here

Маъорифи Исломӣ
26 February 2019

Дар солрӯзи вилодати босаодати ҳазрати Фотимаи Заҳро (с), фазои ҳусайнияи Имом Хумайнӣ (р) муаттар ба атри фазоил ва маноқиби он бонӯи бузурги ислом буд ва ҷамъе аз зокирони Аҳлибайт (а) дар ҳузури Валии амри мусалмонони ҷаҳон ба мадиҳасуроӣ пардохтанд.

Дар ин маросим, Оятуллоҳ Хоманаӣ дар суханоне зимни табрики солрӯзи милоди ҳазрати Фотимаи Заҳро (с), зокирон ва мадиҳасуроёни ҳусайниро сармоя ва захирае барои пешбурди аҳдофи ислом ва инқилоб хонданд ва бо таъкид бар ин ки аз ин сармоя бояд дар ҷиҳати аҳдофи ҳусайнӣ ва фотимӣ ва табйини маорифи инқилоб истифода шавад, гуфтанд: “Имрӯз сафбандии ҷабҳаи ҳаққу ботил ҳамон сафбандиҳои даврони паёмбарони бузурги илоҳӣ ва даврони имомони атҳор (а) аст ва ҳамонгуна, ки дар он замон ҷабҳаи ботил ба рағми касрати нафарот ва таҷҳизот нобуд шуд, имрӯз ҳам ҳамон сарнавишт дар интизори ҷабҳаи муқобили Инқилоби Исломӣ аст ва набояд аз душман тарсид ва дучори иштибоҳи муҳосиба шуд.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ бо ишора ба таъсиргузории болои мазомини шеърҳои мадиҳасароён, афзуданд: “Ин мазомин бояд қуръонӣ ва исломӣ ва ҳамроҳ бо андешаи амиқ ва диди рӯшан аз шеваҳои ҳунарӣ дар ҷиҳати аҳдофи инқилоби исломӣ ба кор гирифта шаванд, ки дар ин сурат, таъсири зиёде дар ҳаракати азими миллати Эрон ва ҳатто ҳаракати уммати исломӣ хоҳанд дошт.”

Эшон бо таъкид бару лузуми истифода аз фурсати муҳаёшудаи кунанӣ барои тарвиҷи маорифи дин ва инқилоб хотирнишон карданд: “Имрӯз ҳама масъул ҳастем ва вазифаи зокирон ва мадиҳасароён, савқ додани мардум ба самти аҳдофи инқилоб яъне шаклгирии ҷомеъае мӯъмин, солиму амн, ҳамроҳ бо рифоҳи моддӣ ва шавкати байналмилалӣ ва баҳҷати маънавӣ аст.”

Раҳбари Инқилоби Исломӣ бо ёдоварии сафороии душманони дини илоҳӣ дар муқобили паёмбарони бузурги илоҳӣ ва имомони маъсумин (а), афзуданд: “Имрӯз ҳам сафороӣ ҳамон сафбандӣ аст ва ҳамон сарнавишти нобудӣ дар интизори ҷабҳаи ботил аст аммо шарти он, таваккул ба Худованди Мутаол ва натарсидан аз душман аст то иштибоҳи муҳосиботӣ рух надиҳад.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ мисдоқи айнии ин мавзӯъро даврони 40 солаи инқилоб донистанд ва гуфтанд: “Дар ин 40 сол, душманон бо ҳамаи тавон ва имконот дар муқобили Инқилоби Исломӣ сафороӣ ва заработеро ҳам ворид карданд аммо миллати Эрон бо таваккул бар Худо ва анҷоми вазифа тавонист бар ин тавтеъаҳо фоиқ биёяд ва акнун қавитар аз ҳар даврае шуда вале ҷабҳаи душман заъифтар аз давраҳои гузаштааст.”

Раҳбари Инқилоби Исломӣ дар идомаи суханони худ бо ишора ба аҳаммият ва ҷойгоҳи мавзӯъи хонавода, хотирнишон карданд: “Низоми хонавода, суннати илоҳӣ аст аммо душманони башарият, ки ҳамон ҷараёни сармоядории байналмилалӣ ва саҳюнистӣ аст тасмим бар нобудии бунёни хонавода дар ҷаҳон гирифтаанд, бинобар ин бояд барои ҳифзу тақвияти аркони низоми хонавода дар ҷомеъа, ҳиммат гумошта шавад.”

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ, издивоҷҳои дерҳангом ва сахт, фарзандоварии кам ва тарвиҷи падидаҳои зиште ҳамчун издивоҷҳои сафедро, ки сиёҳтарин издивоҷ аст, ба ҳамроҳи талош барои аз байн бурдани ҳаё ва иффат аз маворид ва заминаҳои дар хатар қарор гирифтани низоми хонавода баршумурданд ва таъкид карданд: “Эҷоди замина барои таҳорат ва покизагии ҷавон, муассиртарин роҳкор ҷиҳати муқобила бо тавтеъаҳо ва ҳифзи инқилоб ва низоми Ҷумҳурии Исломӣ аст.”

5 December 2018

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ дар паём ба 27-умин иҷлоси саросарии Намоз, ин иҷлоси солонаро нишонаи ҳақгузорӣ дар баробари фаризаи намоз хонданд ва дар бораи аҳаммияти намоз афзуданд: “Намоз онҷо, ки бо хушӯъ ва ҳузур гузорда шавад, ҷомеъаро ба салоҳ ва садод дар забону амал мекашонад ва эътило мебахшад.”

Матни паёми Раҳбари Инқилоби Исломӣ ба ин иҷлос, ки субҳи имрӯз (чаҳоршанбе 5.12.2018) дар устони Симнон баргузор шуд ва Оятуллоҳ Шоҳчироғӣ намояндаи валии фақеҳ дар Симнон, онро қироат кард ва ба шарҳи зер аст:

Бисмиллоҳир раҳмонир раҳим

Иҷлоси солонаи намоз аз сӯе нишонаи ҳақгузорӣ дар баробари фаризае аст, ки метавонад бар ҳамаи аъмол ва фароизи дигар, руҳ бидамад ва онҳоро коромад кунад:

إن قُبِلَت قُبِلَ ماسِواها

Ва аз сӯи дигар хидмати бузурге аст ба онон, ки ҳаққи ин ҳадияи илоҳиро надониста ва дар он саҳлангорӣ мекунанд.

Намоз онгоҳ, ки бо хушӯъ ва ҳузур гузорда шавад ҷомеъаро ба салоҳу садод дар забону амал мекашонад ва эътило мебахшад.

Бахши муҳимме аз гирифториҳо ва олӯдагиҳои мо бар асари напардохтан ба ин ҳақиқати ҳушдордиҳандааст. Аз ин рӯ, тарвиҷи намоз бо ҳамаи шеваҳои асаргузор, дар шумори вазоифи бузурге аст, ки ҳама бояд бадон эҳтимом варзем ва шумо дастандаркорони ин иҷлос ба вижа олими муҷоҳид ҷаноби оқои Қироатӣ ба ҳамдиллоҳ дар ин роҳ аз тавфиқи илоҳӣ баҳраманд шудаед.

Омӯзишу парвариш метавонад дар ин арса аз асаргузортаринҳо бошад.

Мактабҳоро музайян кунед ба намозхонии навҷавонон; ин бартарин тазмин барои саломатии ояндаи ҷомеъа аст.

 

Вассалому алайкум ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳ

Сайидалии Хоманаӣ

05.12.2018

4 December 2018

Ислом ба мо омӯхтааст, ки:

لیس منّا من ترک دنیاه لأخرته و لا ءاخرته لدنیاه

Тарҷума: “Аз мо нест касе, ки дунёяшро барои охираташ ва охираташро барои дунёяш тарк кунад.”

Дунёро барои охират набояд тарк кард, ҳамчунон, ки охиратро набояд фидои дунё кард. Дар ривояте мефармояд:

اعمل لدنیاک کأنّک تعیش ابدا

Яъне барномарезии дунёро фақат барои чандрӯзаи зиндагии худат накун; барои 50 сол барномарезӣ кун. Инро масъулони кишвар, масъулони барномаҳои умумии мардумӣ бояд мавриди таваҷҷӯҳашон қарор бидиҳанд. Нагӯем мо, ки маълум нест панҷоҳ соли дигар зинда бошем, чаро барномарезӣ кунем. На, тавре барномарезӣ кун, ки гӯӣ биност то охири дунё зинда бошӣ; ҳамчунон, ки агар барои худат ва ба нафъи худ бихоҳӣ барномарезӣ кунӣ, бо чи ҷиддият ва диққате мекунӣ, барои наслҳои оянда ҳам, ки ту дар он вақт нестӣ, ҳамонтавр барномарезӣ кун;

اعمل لدنیاک کأنّک تعیش ابدا

Нуқтаи муқобил ҳам:

و اعمل لأخرتک کأنّک تموت غدا

Барои охиратат ҳам тавре амал кун, мисли ин ки фардо биност аз ин дунё биравӣ. Яъне ҳам барои дунё санги тамом бигузор, ҳам барои охират санги тамом бигузор.

Баёноти Оятуллоҳ Хоманаӣ дар иҷтимоъи мардуми Буҷнурд (10.10.2012)

 

KHAMENEITJ.INFO

28 November 2018

Ҳазрати Оятуллоҳ Хоманаӣ дар рӯзи душанбе (19-уми ноябри 2018) дар ибтидои ҷаласаи дарси хориҷи фиқҳ, ба баёни ҳадисе аз ҳазрати Расули Акрам (с) дар бораи вижагиҳои “Наздиктарин афрод ба Паёмбар дар рӯзи қиёмат” пардохтанд.

عن جعفر ‌بن ‌محمّد علیهما ‌السّلام عن ابیه عن جدّه علیهم ‌السّلام قال قالَ رَسولُ‌ اللّهِ صَلَّی‌ اللّهُ ‌عَلَیهِ وَ ‌آلِهِ: اَقرَبُکُم غَداً مِنّی فِی المَوقِفِ اَصدَقُکُم‌ لِلحَدِیثِ وَ آداکُم لِلاَمانَةِ وَ اَوفاکُم بِالعَهدِ وَ اَحسَنُکُم خُلُقاً وَ اَقرَبُکُم مِنَ النّاسِ.[1]

 

اَقرَبُکُم غَداً مِنّی فِی المَوقِفِ اَصدَقُکُم‌ لِلحَدِیث

Дар мавқефи қиёмат ҳамаи сахтиҳо ва ваҳшатҳо ва тарсҳо ва аҳволи гуногун барои инсон вуҷуд дорад, ва фарқе ҳам нест байни мӯъмин ва ғайри мӯъмин:

یَومَ یَفِرُّ المَرءُ مِن اَخیـهِ * وَ اُمِّه؛ وَاَبیهِ * وَ صاحِبَتِه؛ وَ بَنیهِ ‌‌* لِکُلِّ امرِئٍ مِنهُم یَومَئِذٍ شَأنٌ یُغنیه

Як чунин рӯзе аст рӯзи қиёмат, ки дар оёти каримаи Қуръон, ба хусус дар сураҳои авохири Қуръон хеле зиёд ба аҳвол ва тарсу изтиробҳо дар қиёмат пардохта шуда. Хуб дар як чунин маъракаи сахте, ки аҳаммият ва сахтии он мавқеф аслан барои мо қобили тасаввур нест, инсон дунболи як марҷаъи амне мегардад; як ҷое, ки ба он паноҳ бибарад, ба он такя ткунад, дар зери сояи он бошад. Он касе ва он ҷойгоҳе, ки аз ҳамаи ашхос ва ҷойгоҳҳо дар қиёмат амнияти бештаре ба инсон медиҳад, ҷойгоҳи Паёмбари Акрам (с) аст. Агар касе битавонад худашро наздики он бузургавор бирасонад, итминони хотир пайдо мекунад, эҳсоси як амнияте мекунад; мисли дунё дигар; вазъи дунёро мулоҳиза кунед: агар чунончи дар ҷое, ки сахтӣ ҳаст, мушкил ҳаст, таҳоҷум ҳаст, дуздӣ ҳаст, разолат ҳаст, як нафар инсоне, ки онҷо дар маърази ҳамаи инҳо қарор гирифта, бихоҳад худашро амният бидиҳад, як касеро пайдо мекунад, як шахсиятеро пайдо мекунад, ки қавӣ бошад, мустаҳкам бошад ва фавран меравад наздики ӯ меистад. Дар қиёмат ҳар касе битавонад наздики Набии Мукаррами Ислом қарор бигирад, дигар онҷо як эҳсоси амнияте дорад. Хуб, чи касе метавонад биравад он наздик? Халоиқ, ҷинну инс аз аввалину охирин, ки дар онҷо (қиёмат) ҷамъанд, ҳама майл доранд, ки худашонро бирасонанд ба ин бузургавор; мебинанд мақом ва мартибаи ӯро, мебинанд мақоме дорад, ки аввалинҳо ва охиринҳо ба вай ғибта мехӯранд, онро мебинанд ва мехоҳанд, (аммо) метавонанд? На, ҳама наметавонанд. Ин ривоят мегӯяд василае, ки шумо битавонед бо он, худатонро наздики Пайғамбар (с) бикунед, чист; онро доранд ба мо ёд медиҳанд.

Инҷо сарои амал аст, онҷо сарои натиҷа аст. Инҷо як корҳоеро ба мо ёд додаанд, гуфтаанд ин корҳоро анҷом бидиҳед, ки агар ин корҳоро инҷо дар ин давраи кӯтоҳ -кӯтоҳ аст дигар, ин дунё як лаҳзаи умри абадӣ аст, як лаҳза аст; навад сол, сад сол агар касе умр кунад як лаҳза аст дар муқобили он умри абадии олами охират- анҷом додем, агар дар ин як лаҳза инсон ин чизҳоро риоят бикунад, дар онҷои душвор даркораш мешавад. Ҳоло инҳо чист? Чанд мавридро зикр кардаанд. Худи Ҳазрат фармуданд: Наздиктарини шумо ба ман, дар қиёмат, аввал ин фард аст: Он касе, ки ростгӯтар аст, дар ҳарф задан ростгӯ аст. Ончи мегӯяд аз рӯи сидқ баён мекунад; дурӯғу тӯҳмат ва шойеъа ва ҳарфи заъиф ва қавли бидуни илм ва монанди инҳо дар он нест. “Сидқ” яъне интибоқи бо воқеъ, ончиро воқеъ аст –ки ӯ медонад воқеъ аст- баён мекунад.

 

وَ آداکُم لِلاَمانَة

Он касе, ки бештар аз ҳама адоъи амонат мекунад; ки мукаррар арз кардаем, ки амонат фақат ин нест, ки ҳоло як пуле шумо дасти банда биспуред, банда онро ба шумо баргардонам; ин яке аз анвоъи амонат аст. Ҳамаи он чизҳое, ки мардум ба мо месупуранд, амонатҳои марудм аст; мақомро ба мо месупуранд, амниятро ба мо месупуранд, динашонро ба мо месупуранд, ҳифзи номусҳояшонро ба мо месупуранд; ҳамаи ин чизҳо амонатҳои мардум дасти мо аст. Мо ҳукуматем дигар; ҳар касе ҳарҷо ҳаст; яке мисли банда дар як ҷойгоҳе қарор дорад, яке дар ҷойгоҳи дигаре қарор дорад, яке қозӣ аст, яке масъули таълиму тарбият аст, яке имоми ҷамоат аст; ҳамаи инҳо амонатҳое аст, ки дасти мо супурдааст; адои амонат. Ҳар кадом беҳтар адои амонат кардед, онҷо ҷоятон ба ҳазрат наздиктар аст ва амниятатон бештар аст.

 

وَ اَوفَاکُم بِالعَهد

(Дар мавриди) паймонҳои фардӣ ва иҷтимоъӣ, вафои ба ин аҳдҳо бикунед; ки албатта муҳимтаринаш паймонҳои иҷтимоъӣ аст; ин қарордодҳои иҷтимоъӣ, ин ҳуқуқи шаҳрвандӣ (аст). Хуб ин чизҳое, ки ҳоло имрӯз хориҷиҳо ёд гирифтаанд мегӯянд “ҳуқуқи шаҳрвандӣ”, моҳо ҳам аз инҳо мехоҳем ёд бигирем! Ҳарфҳое, ки дар ривоёти мо ва дар Қуръони мо ҳаст, ҳоло мо дорем аз ғарбиҳо инҳоро (ёд мегирем)! Хуб инҷо дорад мегӯяд “ба паймонҳо ва аҳдҳояш пойбандтар бошад”; “аҳд” яъне қарордод, он чизе, ки байни шумо ва байни дигарон қарордод баста (шуда). Шумо вақте дар як муҳит бо ҳам зиндагӣ мекунед, як қарордоде бо ҳам бастаед дигар; мисли ин аст, ки дар як опортумоне даҳ хонавода зиндагӣ мекунанд; инҳо ва лав ҳеч коғазе имзо накардаанд, (аммо) як муоҳидоте дар муқобили ҳам доранд; ин чиз қаҳрӣ аст дигар; масалан ту сару садо накун, ки дар хонаи ӯ баччааш аз хоб бедор нашавад, ӯ ҳам сару садо накунад, ки баччаи ту аз хоб бедор нашавад; ин қарордоди рӯшане аст дигар; ҳуқуқи шаҳрвандӣ яъне инҳо.

 

وَ اَحسَنُکُم خُلُقاً

Яке аз чизҳо ҳам ин аст, ки хушахлоқ бошед; бадахлоқ ва абус будан ва ин ки дар хона якхел, дар маҳалли кор якхел, бо мардум якхел, бо такаббур, бо каҷрафторӣ, хеле бад аст. Он касоне, ки “хушахлоқтар” ҳастанд, онҷо (қиёмат) наздиктаранд.

 

وَ اَقرَبُکُم مِنَ النّاس

Мардумӣ будан. Бибинед, сабки зиндагии исломӣ инҳо аст. Боз ҳамин “мардумӣ будан” ҳам аз ҳарфзое аст, ки ҳоло мутаҷаддидин ва монанди инҳо фикр мекунанд, ки дигарон ёд гирифтаанд; на, инҳо дар ривоёти мо аст. Марудмӣ бошед, бо мардум бошед. Маънои бо мардум будан ин нест, ки фарз кунед инсон ба чаҳор нафар аз табақаи мумтоза (афроди сарватманд ва...) бигӯяд инҳо мардуманд; на, яъне тӯдаи мардум, табақоти поини мардум, оммаи мардум; бо инҳо бошед, мисли онҳо зиндагӣ кунед, дар ҳадди онҳо зиндагӣ кунед, пеши онҳо тавозӯъ кунед; инҳо маънои мардумӣ будан аст.

 

KHAMENEITJ.INFO

 


[1] Амолии Тӯсӣ, маҷлиси ҳаштум, с 229. Тарҷума: “Имом Содиқ (а) аз падараш аз Паёмбари Акрам (с) нақл мекунад, ки Паёмбар фармуд: Наздиктарини шумо ба ман дар қиёмат, он касе аст, ки ростгӯтар бошад, он касе, ки бештар аз ҳама адои амонат мекунад, ба паймонҳо ва аҳдҳояш пойбандтар бошад, ва хушахлоқтар бошад ва мардумитар бошад.”

25 April 2018

Яке аз балоҳои мо тадриҷ аст, яъне мо кам кам (оҳиста оҳиста) гирифтори як ҳолате мешавем [аммо] намефаҳмем, пирии худмонро намефҳмем; Оҳиста оҳиста аст. Касеро, ки шумо бист сол аст, бисту панҷ сол аст надидаед, ҳоло мебинед, пирии ӯро мефҳмед, аммо пирии худатонро, ки тадриҷӣ (оҳиста оҳиста) аст ва пирии он дӯсти ҳамроҳатонро, ки доим бо ҳам ҳастед, намефаҳмед, ҳис намекунед, чун тадриҷӣ (ором ором) аст. Мо суқути (афтодан аз хубии) худамон, ақибгардии худмонро, ки тадриҷӣ (оҳиста оҳиста )аст, дуруст намефҳмем, хеле бояд диққат кунем.

Ин хело муҳимм аст. Албатта як роҳе ҳам дорад, яъне бо вуҷуди инки тадриҷ (ором ором) бар аъмол мо ва ҳолатҳои (қалбии) мо ҳоким аст ва ин монеъ мешавад (мепӯшонад) ки мартаба ва мавқеият худмонро дуруст бифаҳмем, локин роҳ дорад, меъёр дорад; Роҳаш ин аст, ки ба амалҳои худмон нигоҳ кунем. Масалан фарз кунед шумо нигоҳ кунед бубинед, ки қаблҳо -масалан бист сол пеш, понздаҳ сол пеш- ду ракъат намози суннатро ҳеҷвақт тарк намекардед; (аммо) Ҳозир ҳамон ду ракъатро намехонед, ҳамаи намозҳои суннатро намегӯям, [балки] ҳамин ду ракъат кам ва кӯтоҳро мегӯям, (агар ҳаминро ҳозир намехонед) бифаҳмед, ки ақиб рафтаед (дар ибодат ором ором суст шудаед).

Агар дидед, ки як амали хайреро дар чанд сол пеш анҷом медодед, ҳоло, ки солҳо гузаштааст, онро анҷом намедиҳед ё дилатон намехоҳад ё аслан фаромӯш кардаед, (мисол) як дуои буд, ки он вақт мехондед, ҳоло аслан ёдатон нест, ё як амал хилофи буд, як ҳароми буд, ки он вақт анҷом намедодед, ҳоло анҷом медиҳед роҳат ва бе хавотирӣ, бифҳмед, ки ақиб рафтаед (пешрафт накардед); Аломаташ ин аст. Амалҳои худамонро метавонем бифаҳмем, метавонем мушоҳида кунем; Ҳолатҳо ва вазъияти дили худамонро осон нест, ки бифаҳмем, одат кардаем ба он аммо амалро роҳат метавонед (бифаҳмед); (роҳи фаҳмидан инки) Нигоҳ кунед бубинед. Инки устодони ахлоқ ҳамеша моҳоро тавсия мекунанд ба инки муроқибат (мушоҳида кардани рафтору кирдори худ) дошта бошед – яке аз корҳои асоси муроқиба (ҳамеша дидани рафтору кирдори худ) аст - муроқиба барои ҳамин аст; Муроқиб худмон бошем (худро зери назар дошта бошем).

KHAMENEITJ.INFO

23 April 2018

Мо инро имтиҳон кардаем: дар муқобили душман, «ақибнишинӣ»

22 April 2018

«ло илоҳа иллаллоҳ » фақат як масъалаи эътиқодӣ

21 April 2018

Биъсат ҳодисаи ягона ва беназир аст, ки ҳақиқатан

11 April 2018

Яке аз умедбахштарин ояҳое, ки ман имруз мехоҳам як миқдоре оёти онро арз бикунам, ояти ҳамроҳии Худо аст;
اِنَّ اللهَ مَعَنا

“ Худо бо мо аст.”
Масъалаи хело муҳимме аст инки инсон эҳсос кунад Худо бо ӯ аст, Худо дар канори ӯ аст, Худо пушти сари ӯ аст, Худо муроқиби ӯ аст; ин хело чӣзи муҳимме аст! Чун Худо маркази қудрат ва маркази иззат аст. Вақте Худо бо як ҷибҳа бошад, ин ҷибҳа ҳатман ва бетардид пируз аст. Ҳоло масалан мулоҳиза фармоед дар сахтарин ҷоҳо Худои мутаол ин ҳамроҳиро ба авлиёи худ нишон додааст; фарз кунед онҷое, ки Ҳазрати Мусо (а) мегуяд:
وَ لَهُمْ عَلَیَّ ذَنْبٌ فَأَخافُ أَنْ یَقْتُلُونِ
Дар аввали Худованд мефармояд:
قَالَ کَلَّا فَاذْهَبَا بِآیَاتِنَا إِنَّا مَعَکُمْ مُسْتَمِعُونَ (1)
Ман бо шумо ҳастам, аз чӣ касе метарсед? Ин дар сураи Шуаро буд; ё дар ояи дигар, ки Ҳазрати Мусо (а) ва Ҳазрати Ҳорун (а) мегуянд:
إِنَّنَا نَخَافُ أَنْ یَفْرُطَ عَلَیْنَا أَوْ أَنْ یَطْغَى
Фиръавн ин корро бикунад, Худованд мефамояд:
قَالَ لَا تَخَافَا إِنَّنِی مَعَکُمَا أَسْمَعُ وَأَرَى (2)
Бубинед чӣқадар ин хуб аст! Ман бо шумо ҳастам, мебинам, мешунавам, мувозибатон ҳастам. Ё дар сураи муборакаи Муҳаммад (с.а.в.в) мефармояд:
فَلَا تَهِنُوا وَتَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ وَاللَّهُ مَعَکُمْ وَلَنْ یَتِرَکُمْ أَعْمَالَکُمْ (3)
Яъне ин ҳамроҳии Худовани Мутаол бо  муъминон, бо пайғамбарон, бо ҳамроҳон ва асҳоби пайғамбарон, як чӣзе аст, ки Худои Мутаол чандбор дар Қуръон онро ба мегӯяд. Он вақт натиҷа ин шудааст, ки пайғамбарон ба ин ваъдаи содиқи Илоҳӣ эътимод ва бовар карданд дар ин ояи шарифа, ки:
فَلَمَّا تَرَاءَى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَى إِنَّا لَمُدْرَکُونَ * قَالَ کَلَّا إِنَّ مَعِیَ رَبِّی سَیَهْدِینِ (4)
Ба маҳзи инки диданд, ки сиёҳии лашкари Фиръавн аз дур пайдр шуд ва наздик аст, ки бирасад -рубаруяш дарё, пушти сарашон лашкари Фиръавн- дилҳо ларзид, гуфтанд:
اِنّا لَمُدرَکون
бадо баҳоламон шуд.
Инҷо Ҳазрати Мусо (а) ба эътимоди ҳамон ваъдаи Илоҳй мегуяд:
کَلّا؛

чунини нест;
اِنَّ مَعِیَ رَبّی سَیَهدین
Ё Пайғамбари Акрам дар ғори Савр;
إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِینَ کَفَرُوا ثَانِیَ اثْنَیْنِ إِذْ هُمَا فِی الْغَارِ إِذْ یَقُولُ لِصَاحِبِهِ
لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا (5)
Ба эътимоди ҳамин ваъдаи илоҳй, Пайғамбари Акрам (с.а.в.в) мегуянд:

اِنَّ اللهَ مَعَنا
Нороҳат набош, маҳзун набош. Пас ҳам Худои Матаол ин ваъдаро ба таври қатъӣ додааст, ҳам авлиёи илоҳӣ монанди Ҳазрати Мусо (а) ва ҳам Пайғамбари Акрам (с.а.в.в) ин ваъдаро бовар карданд ва қабул карданд ва ба он тартиб асар додаанд ва ин як ҳақиқат ва яке аз суннатҳои қатъии таърих аст; ин яке аз он суннатҳое аст, ки:
لَن تَجِدَ لِسُنَّةِ اللهِ تَبدیلا (6)
Билошак ин ҳатми ҳаст.
KHAMENEITJ.INFO

10 April 2018


Шахсҳои шумо ҳам (аъзои маҷлиси хубрагон), тақрибан ҳамаи шумо оқоён, дар шаҳрҳои худатон, дар марокизи диди ҳама ҳастед; ё имом Ҷумъа ҳастед ё муаллим ҳастед, устод ҳастед -баъзе дар донишгоҳ, баъзе дар ҳавзаҳои илмӣ- ва дар ҷоҳои мухталиф майдон доред ва имкон доред барои ҳарф задан, барои кор кардан, барои тарбият кардан; одамҳои канор нишаста нестед, майдон доред; ин мавриди саволи Парвардигор қарор хоҳад гирифт; яъне ин тавоне аст, ки Худои Мутаол аз чигуна ба кор гирифтани он савол хоҳад кард аз мо;
وَاستَعمِلنی بِما تَسئَلُنی غَداً عَنه
“Худоё! маро ба коре бигумор (машғул кун, ки дар рузи базпасин (қиёмат) аз ман савол мекунӣ!

KHAMENEITJ.INFO

9 April 2018


Мо мехоҳем ин ҳамроҳии илоҳиро барои худамон таъмин кунем; роҳаш чӣст? Муҳим ин аст. Ин ҳамроҳи вуҷуд дорад, аммо шарт дорад; барои ҳама нест. Дар Қуръон чанд шарт гузошта шудааст барои ин ҳамроҳӣ. Дар сураи наҳл мефармряд:
1) Сураи муборакаи Ан-наҳл ояи 128

إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذينَ اتَّقَوا وَالَّذينَ هُم مُحسِنونَ

“Зеро Худо бо касонест, ки мепарҳезанд ва некӣ мекунанд! “

2) Сураи муборакаи Ал-бақара ояи 153

إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصّابِرينَ

Тарҷума:

Худо бо сабркунандагон аст.

3) Сураи муборакаи Ал-бақара ояи 249

وَاللَّهُ مَعَ الصّابِرينَ

Худо бо касонест, ки собиранд.

4) Сураи муборакаи Ат-тавба ояи 36

وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ

. Ва бидонед, ки Худо бо парҳезгорон аст!

5) Сураи муборакаи Ал-анфол ояи 19

وَأَنَّ اللَّهَ مَعَ المُؤمِنينَ

Ху до бо мӯъминон аст.

6) Сураи муборакаи Ал-анкабут ояи 69

وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ المُحسِنينَ

Худо бо некӯкорон аст!
Дар чанд ҷоӣ Қуръон такрор шудааст.
Мо вазифаамонро инҷо бифаҳмем; ман инро мехоҳам арз бикунам. Ҳам давати Исломӣ -яъне масъулони давлатӣ, қувваи иҷроия, қувваи қазоия, қувваи муқаннина- ҳам уламо, вазифаашон ин аст, ки тарбияти имонӣ кунанд ин миллатро; тарбияти тақвоӣ кунанд ин миллатро; тарбияти сабр, тарбияти эҳсон байни мардум ва байни муъминон; мо бояд мардумро ин тавр тарбият кунем. Аз ҳама муҳимтар дастгоҳҳои давлатӣ ҳастанд, ки бо барномарезӣ метавонанд ин корро анҷом бидиҳанд. Мо як дастгоҳи азиме дорем ба номи омузиш ва парвариш, як дастгоҳи азим дорем ба номи омузиши олӣ, як дастгоҳи азим дорем ба номи садо ва симо, ғайр аз дастгоҳҳои ихтисосии маҷмуаи мо. Инҳое, ки гуфтем дар ҳамаи дунё ҳама доранд; як дастгоҳҳое ҳам ҳаст, ки ихтисосии мост, мисли имомони Ҷумъа ва ҷамоот, мисли минбарҳо; ин минбарҳо ва тамосҳои бо мардум хело муҳим аст. Пас як кор иборат аст аз барномарезиҳои тарбиятӣ ва омузишӣ дар мадраса, дар донишгоҳ, дар масҷид, дар мусаллои намози Ҷумъа, дар минбарҳои таблиғӣ; бахусус ҳаминтавр, ки арз кардем, дар ҷойҳое, ки доираи васеътаре дорад, мисли садо ва симо; яке аз вазоифи умдаи садо ва симо ин аст. Ё он касоне, ки суханонашон шунавандаи зиёд дорад, мисли худи ин ҳақир, мисли раиси ҷумҳур, мисли дигаро, ки мардум мешунаванд суханони инҳоро -чеҳраҳои маъруфи динӣ ва илмӣ ва сиёсӣ, ки мешунаванд мардум ҳарфҳои инҳоро, инҳо бояд аҳдофи муҳиммашонро мутамаркиз кунанд руӣ ҳамин тарбиятҳои мазкур; барои инки агар ин тарбиятҳо анҷом гирифт, онвақт

وَالَّذینَ هُم مُحسِنونَ

“онҳое ки некӯкор ҳастанд”
Ба вуҷуд меояд.
الَّذینَ اتَّقَوا

“Онҳое ки тақво доранд”
Ба вуҷуд меояд ва аз ин қабил, ва дунболаш
اِنَّ اللهَ مَعَنا)

“Худованд ҳамроҳи мо”
Ба вуҷуд меояд; яъне қатъан ва ҳатман ҳамроҳии илоҳӣ ҳосил хоҳад шуд: дигар ҳеҷ ҷой ҳарф боқи намемонад.

KHAMENEITJ.INFO

7 April 2018

Дар ин муборизаи ҳақ бар ботил, пирузии қатъӣ ва ҳатмӣ бо ҷибҳаи ҳақ аст. На имруз, балки дируз, имруз ва фардо, ҳарҷо чунин муборизае бавуҷуд биёяд, пирузӣ бо ҷибҳаи ҳақ аст, машрут ба чанд шарт, агар аҳли ҳақ ва касоне, ки тарафдори ҳаққанд, ният кунанд, ҳиммат кунанд, сабр кунанд, истодагӣ кунанд, мубориза кунанд, бетардид пируз хоҳанд шуд; ҳарҷое, ки ин иттифоқ афтодааст -аз даврони пеши таърих- ин тавр аст. Дар мавриди Анбиё ҳам ҳаминтавр аст; бале мо дар мавриди Анбиё ҳам дорем мавориде, ки онҳоро ба қатл расонидаанд, нобуд карданд, масхара карданд ва корҳои монанди инҳо карданд, аммо дар худи Қуръон ва дар ривоятҳо, маворидеро дорад, ки Анбиё муваффақ шуданд, мусаллат шуданд; ин ба хотири ҳамин аст, ки шароит фарқ мекардааст. Онҷое, ки тарафдорони ҳақ сустӣ кардаанд, беаҳамиятӣ кардаанд, онтавр шудааст; онҷое, ки субот, истиқомат, мубориза, басират ва монанди инҳоро доштаанд, пируз шудаанд; яъне дар тули таърих ҳаминтавр аст. Имруз ҳам ҳаминтавр аст; имруз ҳам вақте, ки ин ҳаракат, ин наҳзат ба василаи Имоми бузургавор шуруъ шуд, мардум ҳам пайравӣ карданд, омаданд дохили майдон; пир, ҷавон, мард, зан, қишрҳои мухталиф, ҷойҳои мухталиф вориди майдон шуданд; аз кушта шудан натарсиданд, истодагӣ карданд, пируз шуданд. Дар ҷанг ҳам ҳаминтавр, дар ҳар ҷойи дигар ҳам, ки ба истилоҳ ин ҳимматро карданд, мусалламан пирузӣ ба даст омадааст имруз ҳам ҳаминтавр аст; имруз ҳам агар мо ба шароити дуруст амал бикунем, пирузӣ ҳатмӣ аст. Дар Қуръони Карим оёте, ки ин нуктаи қатияти пирузиро ба мо ёдоварӣ мекунад ва таълим медиҳад ва хабар медиҳад зиёданд; аз ҷумла ояҳои:
اِن تَنصُرُوا اللهَ یَنصُرکُم (1)
لینصرنّ اللَّه من ینصره (2)
والعاقبة للمتّقین (3)
Ин ояҳо дар чанд ҷой такрор шудааст, инҳо ҳама нишондиҳандаи ҳамин масъалаанд.

1) Сураи муборакаи Муҳаммад (с.а.в.в) ояи 7
يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنوا إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُركُم وَيُثَبِّت أَقدامَكُم
Тарҷума:
Эй касоне, ки имон овардаед, агар Худоро ёрӣ кунед, шуморо ёрӣ хоҳад кард ва пойдорӣ хоҳад бахшид.
2) Сураи муборакаи Ал-ҳаҷ ояи 40
الَّذينَ أُخرِجوا مِن دِيارِهِم بِغَيرِ حَقٍّ إِلّا أَن يَقولوا رَبُّنَا اللَّهُ ۗ وَلَولا دَفعُ اللَّهِ النّاسَ بَعضَهُم بِبَعضٍ لَهُدِّمَت صَوامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَواتٌ وَمَساجِدُ يُذكَرُ فيهَا اسمُ اللَّهِ كَثيرًا ۗ وَلَيَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ ۗ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزيزٌ
Тарҷума:
Онҳое, ки ба ноҳақ аз диёрашон ронда шудаанд, фақат ин буд, ки мегуфтанд; «Парвардигори мо Худои яктост?» Ва агар Худо баъзеро ба василаи баъзе дигар дафъ накарда буд, дайрҳову калисоҳо ва куништҳову масҷидҳое, ки номи Худо ба фаровонӣ дар он бурда мешавад, вайрон мегардид. Ва Худо ҳар касро, ки ёриаш кунад, ёрӣ мекунад ва Худо тавонову пирӯзманд аст!
3) Сураи муборакаи Ал-аъроф ояи 128
قالَ موسىٰ لِقَومِهِ استَعينوا بِاللَّهِ وَاصبِروا ۖ إِنَّ الأَرضَ لِلَّهِ يورِثُها مَن يَشاءُ مِن عِبادِهِ ۖ وَالعاقِبَةُ لِلمُتَّقينَ
Тарҷума:
Мӯсо ба қавмаш гуфт: «Аз Худо мадад ҷӯед ва сабр пеша созед, ки ин замин аз они Худост ва ба ҳар кас аз бандагонаш, ки бихоҳад, онро ба мерос медиҳад. Ва оқибати нек аз они парҳезгорон аст!»

KHAMENEITJ.INFO

31 March 2018

Дар бораи мақоми воло ва ғайри қобили тавсифи духтари Пайғамбари

4 March 2018

Дар амри шаҳодат ончи муҳим аст ин аст касе омода шавад ҷони худашро

1 March 2018

Дар фазилати ҳазрати Сиддиқаи Кубро (Фотимаи) саломуллоҳи алайҳо ҳамаи мусулмонон

All rights reserved This website is owned 2017